Κοινωνικές Ειδήσεις

Εκείνοι οι υπέροχοι άνθρωποι

που αντί να ονειρευτούν, βουλιάζουν.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα της καθημερινότητας μετά το τριήμερο, κάνω μια μικρή παύση και ανασύρω μια παγωμένη εικόνα που έχει αγκιστρωθεί στο μυαλό μου και αναζητά εξήγηση.

 

Μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου, στο βάθος αεροπλάνα, πρόσωπα στεναχωρημένα, πρόσωπα χαρούμενα, κάποιοι με κοστούμια να συζητούν έντονα. Εγώ κάπου εκεί να ψάχνω την ταυτότητά μου μέσα σε μια τσάντα που η επανάσταση είχε ξεκινήσει από κάτω προς τα πάνω μπλέκοντας παπούτσια με πετσέτες και κάλτσες με τέτοια μαεστρία που όλα αυτά μαρτυρούσαν ή ότι κάποιος έφυγε γρήγορα ή κάποιος πέρασε καλά (ή και τα δυο μαζί).

Η εικόνα αυτή στο αεροδρόμιο αποτελούσε ένα μεγάλο ψηφιδωτό διαφορετικών ανθρώπων και  καταστάσεων που σίγουρα όποιος και να ήταν ο λόγος που συνέβαινε σίγουρα η αιτία ήταν μια. Η διάθεση για ζωή. Το κίνητρο για συνέχεια, το κίνητρο για το επόμενο.

Ο παραλληλισμός αυτός έρχεται σαφώς να αντικρούσει τη μοιρολατρία που μας καταβάλει μετά από κάποιες δύσκολες καταστάσεις που μπορεί να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε και πόσο μάλλον μετά από χωρισμούς. Δεν αξίζει πραγματικά, όχι μόνο για εμάς τους ίδιους αλλά και για το σύνολο των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, να στεναχωριόμαστε και να καταστρέφουμε στιγμές μέσα στο χρόνο που θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει, αλλά τελικά δε θα ζήσουμε ποτέ γιατί παγώσαμε τον χρόνο μέσα μας.
Το χειρότερο φυσικά είναι το ότι μένουμε κολλημένοι με πρόσωπα τα οποία ήταν σαφώς -στην καλύτερη- διαφορετικά από εμάς και τα οποία “αγιοποιήθηκαν” εξαιτίας μερικών καλών στιγμών ή ελλείψει σωστής κρίσης.

Έχοντας αυτές τις δυο εικόνες στο μυαλό μου, την ένταση του αεροδρομίου και τη στασιμότητα σε νεκρές σχέσεις, αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζουν και υπάρχουν άνθρωποι που δεν προχωράνε μπροστά.  Γιατί υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι με προσωπικότητα που μπορούν αυτόφωτα να χαρίζουν τις ακτίνες τους σε άλλους που τις έχουν ανάγκη για να ονειρευτούν, να βουλιάζουν σε θολά νερά; Στα νερά των αναμνήσεων και του εγωισμού;
Ποια εσωτερική ανάγκη εγκλωβίζει γεμάτες καρδιές και τις μετατρέπει σε άδειες που ασφυκτιούν;

Πολλά τα ερωτήματα αλλά συνήθως η απάντηση είναι μία. Σε όλα αυτά υπάρχει πάντα ένας κοινός παρονομαστής. Η εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη που θα πρέπει να δείχνουμε στον εαυτό μας ώστε να αναζητά συνεχώς το καλύτερο.
Το καλύτερο, όμως, όχι με την υλιστική διάσταση. Το καλύτερο είτε καθημερινά μέσα από τους ανθρώπους που μας δείχνουν αμοιβαία την αγάπη τους, είτε αναζητώντας εκείνους που θα μας γεμίσουν με αισιοδοξία χαρίζοντάς τους ως αντάλλαγμα το φως που θα οδηγήσει και τους δύο στο κάτι παραπάνω.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Αλλά για όσους αμφιβάλλουν ότι μπορεί όλο αυτό να συμβεί, μια βόλτα στο αεροδρόμιο θα τους κάνει να καταλάβουν ότι όλα τα συναισθήματα είναι εκεί για όλους μας, εκτός από το συναίσθημα της στασιμότητας. Κανένα αεροπλάνο δεν μπορεί να πάει προς τα πίσω.

Μόνο μπροστά και ψηλά…

Του Χρήστου Μίαρη.

αναπνοές

Κορυφή

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

Ιούλιος 2021
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
 

Εφημερίδες

 

Επισκέπτες

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
Συνδεδεμένοι: 43
28-07-2021 - 14:27


Κορυφή





ΠΟΛΙΤΙΚΗ    ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ    ΔΙΑΦΟΡΑ    ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ    ΥΓΕΙΑ    ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ    ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΑ-GOSSIP    ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ